الکترون....

بعضی وقتها احساس می کنی تو را مثل یک آدامس بادکنکی
لابلای دندان هایشان می فشارند.

بعد تورا بیرون می آورند واز دو طرف مــــــــــــــــی کشند....
کمی کثیف و سیاه می شوی

و دوباره زیر دندان هایشان می گذارند و می فشارند.

یا احساس می کنی خمیری هستی برای نان صبحانه

که زیر دست چروکیدهً مادربزرگ له می شوی ....
و بعد یه هو ول می شوی توی سینی

و با یک وردنه حسابی مشتمالت می دهند.

یا گچی سفید در دست کودکی هستی که
صورتت را روی تخته می فشارد...

و تو درد را روی سیاهی تخته استفراغ می کنی.

یا شاید آن بالشی باشی که بوی اشک می دهد ،
مشتها که نخورده .... سیلی ها که نچشیده.

اما می دانم...

روزهایی هست که انگشتانت را به دستان الکترون ها می دهی
و نور وجودت را پر می کند
و تو لبریز می شوی از نور... از روشنایی... از بینایی

و با نور تو چشمان نابینایان نیز گشوده خواهد شد.