از آن دور دست انگار ماه تکانی می خورد
نفســــی می کشد ... و درختان می لرزند
دست های پر نورش ابرها را پاره می کنند
و روشنایی در آسمان جاری می شود...
از کوه ها به زمین می ریزد...
لاله لاله حقیفت از خاک می روید
تاریکی ضربان آخرش را می شمارد
حال ماه لالایی می خواند
+ همه چیز من را بگیرید........ امیدم را نمی توانید
Hoffnung stirbt zuletzt
____________________________________________
۶ نظر:
Drei Dinge helfen, die Mühseligkeiten des Lebens zu tragen: Die Hoffnung und das Lachen.
پس با امید بخند
khiyale khame palange man be sooye mah jahidan bood...
va mah ra ze bolandayash be rooye khak keshidan bood....
palange man dele maghrooram...
parido panje be khali zad....
ke eshgh mahe bolande man varaye dast rasidan boood...
gole shekofte khodahafez agar che didarat....
shoorooe vasvasei dar man be name didano chidan boood....
sharab khastamo omram sherang rikht be kame man...
farib kare daghal pishe bahaneash nashenidan boood....
che sarneveshte gham angizi ke kerme koochake abrisham....
tamame omr ghafas mibaft...
vali be fekre paridan boood....
az mah gofti.... va hasrate residane be yek arezzo .. yek hese moteali...ya yek eshghe nostalojik....in sher yadam oumad......dast nayaftani tarin haman mah ast....haman eshgh.
@ الیاس
einverstanden
in beiden bin ich sehr gut, sowohl im Hoffen als auch im (immer) Lachen.
aber was war das 3., du hast von 3 dingen gesprochen? danke
زنده باد امید
omid............omid
Gom shodeh
ارسال یک نظر