سال هاست که نقابم را برداشته ام
و دخترک درون آیینه به من می خندد و من دوستش دارم

قدم که می زنم ... انگار کودکی خندان می دود و
آه که می کشم ... دخترک آرزویی می کند

او در من زنده است و من در او آزاد ...

گاه یاد سفر می کند و من تنها می شوم
... آمدنش را اما جشن می گیرم و او با خود
چمدانی پر از خاطره و تجربه می آورد.

دوستش دارم و او می داند که دیگر
هیچ وقت او را پشت نقابی زندانی نخواهم کرد.

____________________________________________