آتش را می بوسم
وجودم گر می گیرد
از انگشتانم شراره می چکد
خارهای زیره پاهایم شعله ور می شوند
آتش زبانه می کشد تا کوها ... و از شهر ها می گذرد
می گویمش سرخی تو از من ... سردی من از تو
برف ها آب می شوند
صدای دندان به دندان خوردن در هلهلهٌ خنده و شادی گم می شود
+ سالی که نیکوست از بهارش پیدا نیست!
____________________________________________
۸ نظر:
جمله آخر معرکه بود
خیلی دلنشین بود
salam.
ich will keinen die laune verderben, aber ich habs auch 23 jahre lang mitgemacht und nun?
noch mal die hoffnung auf ein neues jahr legen und das beste hoffen und wenn es gut anfängt sagen sale khubie chon shorooesh khub bude? und wenn es schlcht anfängt behaupten es kann doch nur besser werden?
ja die natur wird wieder lebendig aber wir versinken auch nicht im herbst in unsere depressionen weil die natur schläft.das moch doch nicht sein oder?! das ist doch selbstverarschung, sich von irgendwas abhängig zu machen.oder nicht?!
ausser dem was ist wenn ich nen neuen anfang brauche sage ich nicht nächstes jahr wirds besser sondern fange gleich wieder an,womit auch immer.
ich weiß es nicht was mit mir los ist..
was auch immer, eyde toam mobarak
سلام
اثر خواندنی بود با اینکه دیر رسیدم هنوز گرم بود وکلمات از روی شعله ها می ÷ریدند .
سال خوب وماندنی داشته باشید .
سلام هنرمند !
ممنون كه سر زديد.
به نظر منم سالي كه نكوست از بهارش پيدا نيست ....
تا خـــــــــــدا چي بخواد ...
das bild fand ich schön .was du geschrieben hast hat mich erfasst weil ich zugelassen habe .
دلمون واست تنگید.
بسه تعطیلات نو روزی. یه سری هم به وبلاگت بزن..
...
سرسبز ترين بهار تفديم تو باد
آواي خوش هزار تفديم تو باد
گويند لحظه ايست روييدن عشق
آن لحظه هزاران بار تفديم شما
...
روزهایت بهاری
و بهارت جاودانه باد
عشق باشی و بمانی و بپایی تا همیشه
و مهربان به سان آسمان پر باران
منتظرم وچشم براه...
ایشاله
ایشاله
ارسال یک نظر