جنگیست دیرینه
از طلوع خورشید... شمشیرها را در گوشت هم فرو می کنیم
نزدیک غروب خون یکدیگر را می نوشیم
...
سپس شب ز حال یکدیگر تا صبح گریه می کنیم
من
شمشیرم را مدتیست به خاک سپرده ام
روزها زرهٌ خوشبختی می پوشم
و شبها پا به پای شما گریه می کنم
۳ نظر:
و این است
حال و روزگار اکنون ما
کار خوبی می کنی. جنگ را به ما بنه و از دور تماشا کن. گریه اما ... حیف چشمان توست
@ شیخ
مرسی.چشم من فقط تماشا می کنم :)
ارسال یک نظر